Rozśpiewany tłum na Placu Piłsudskiego. Tak wyglądał koncert Warszawiacy śpiewają (nie)zakazane piosenki

Wieczorem 1 sierpnia w Warszawie, jak co roku, odbył się wyjątkowy koncert, który na stałe wpisał się już w obchody rocznicy wybuchu powstania warszawskiego. Na placu Piłsudskiego zgromadziły się tysiące Polaków z całego kraju, aby wspólnie zaśpiewać powstańcze pieśni w 82. rocznicę tego ważnego wydarzenia. Jeszcze więcej uczestniczyło w koncercie za sprawą transmisji na żywo w TVP1 i w Internecie.

Koncert otwarty został melodią Warszawianki 1831 roku. Następnie usłyszeć można było wszelkiego rodzaju pieśni powstańcze, zarówno te wzruszające, jak i te wesołe – mające na celu pokrzepienie serc walczących. Tak więc skoczne piosenki jak Sanitariuszka Małgorzatka, Siekiera, motyka, czy Pałacyk Michla przeplatane były smutnymi utworami opisującymi tragedię wydarzeń sprzed 82 lat. Nie bez wzruszenia publiczności odśpiewane zostały np. Pierwszy sierpnia – dzień krwawy, O chłopakach z AK, Warszawo Ma. Finałowym akcentem koncertu było wykonanie utworu Warszawskie dzieci – jednej z najbardziej znanych pieśni powstańczych, a także odśpiewanie hymnu narodowego, który zakończył wydarzenie w atmosferze dumy i jedności.

Koncert został poprowadzony przez parę prezenterów - Roberta Stockingera i Justynę Dżbik-Kluge. W wydarzeniu wziął udział także Prezydent Karol Nawrocki z żoną, którzy uczestniczyli w wydarzeniu w nieformalnych strojach pośród publiczności oraz minister kultury Marta Cienkowska. Najważniejszymi gośćmi wieczoru byli jednak żyjący bohaterowie Powstania Warszawskiego, na których cześć tłum skandował co jakiś czas: "Cześć i chwała bohaterom!".

Na placu Piłsudskiego można było zobaczyć zarówno dzieci machające flagą, ich rodziców i dziadków, jak i grupy młodych ludzi wspólnie uczestniczących w wydarzeniu. Koncert Warszawiacy śpiewają (nie)zakazane piosenki jednoczy nie tylko mieszkańców Warszawy, ale wszystkich Polaków, dla których pamięć o powstaniu warszawskim jest ważnym elementem dziedzictwa narodowego. Wspólne śpiewanie pieśni powstańczych to nie tylko hołd dla tych, którzy walczyli i ginęli za Ojczyznę, ale również żywa lekcja historii i wyraz wspólnotowości opartej na silnej tożsamości narodowej.