Kurdowie w obronie Zachodu

Jaki
był dokładnie przebieg Pana podróży?

W
Kurdystanie spędziłem trzy dni na początku tego roku. Wizytowałem
tam jako wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego. Spotkałem się
z prezydentem Masudem Barzanim, a także z szefem resortu spraw
zagranicznych tego kraju, z wiceprzewodniczącym tamtejszego
parlamentu, a także z przedstawicielami mniejszości wyznaniowych i
etnicznych. Myślę, że najbardziej poruszającą częścią mojej
wizyty było odwiedzenie dwóch obozów dla uchodźców znajdujących
się na obrzeżach Arbeli. Były to obozy dla uchodźców
chrześcijańskich, a więc tych, którzy zdołali ujść przed
dżihadystami z Państwa Islamskiego. Byli to uchodźcy z Mosulu oraz
w pewnej mierze z Bagdadu. Na teren autonomii kurdyjskiej na obszarze
państwa irackiego zbiegło z terenów Iraku łącznie milion
osiemset tysięcy ludzi w tym czterysta tysięcy chrześcijan.

Jak
przedstawia się sytuacja uchodźców w tamtym regionie?

Muszę
powiedzieć, że ci ludzie mieszkają w bardzo ciężkich warunkach.
W tym rejonach, w których gościłem, uchodźcy mają prąd tylko
przez osiem godzin dziennie. A przecież teraz temperatura w nocy w
tamtych rejonach jest minusowa. W tym kontekście imponujące było
to, że ci ludzie nie byli nastawieni roszczeniowo, byli bardzo
cierpliwi. Na zewnątrz każdego konteneru, w którym mieszkali były
wycięte z tektury choinki. W ich prowizorycznych domach obecne były
też krzyże, czy obrazki świętych. Widać było, że wiara jest
dla nich bardzo ważna i podtrzymuje ich na duchu w tej trudnej
sytuacji. Brałem udział we mszy świętej odprawianej w jednym z
tych baraków, w której uczestniczyli uchodźcy, co było dla mnie
bardzo dużym przeżyciem.

Z
kim jeszcze miał Pan okazję się spotkać podczas wizyty w
Kurdystanie?

Co
bardzo ważne, brałem również udział w spotkaniu z tamtejszymi
biskupami m.in. chaldejskim, asyryjskim i prawosławnym. Było to
bardzo ważne i ciekawe spotkanie. Biskupi byli bardzo krytyczni
wobec Unii Europejskiej i braku pomocy ze strony Europy dla ich
regionu. Jednocześnie wszyscy bardzo mocno podkreślali, że oni nie
chcą jechać na Stary Kontynent, natomiast chcieliby, aby Europa
pomogła regionowi Bliskiego Wschodu, aby ludzie mogli tam wrócić i
spokojnie żyć na terenach, na których mieszkają od wieków, od
początku chrześcijaństwa w tym regionie. Zupełnie nie rozumieli
oni polityki Unii w zakresie imigracji. W ich mniemaniu obecna
polityka Unii Europejskiej w tej kwestii prowadzi do tego, że na
nasz kontynent będą przybywać kolejni imigranci, co będzie
stanowić coraz większy koszt dla europejskiego podatnika.

Czyli
uważają, że obecna polityka unijna jest szkodliwa tak dla Unii jak
i dla nich?

Jeden
z tamtejszych biskupów powiedział mi tak: „Proszę Pana, na
pańskim miejscu siedziało już wielu polityków z USA, Kanady, czy
Europy, słuchali, obiecywali pomoc, ale nic nie zrobili, nie byli w
stanie pomóc, ani niczego załatwić”. Muszę przyznać, że było
to bardzo przejmujące. Dziwiono się, że skoro Turcja dostaje trzy
miliardy euro z Unii, takich pieniędzy nie dostaje Kurdystan,
chociaż mógłby pomóc Europie w realizacji celów związanych z
imigracją dokładnie w taki sam sposób, to znaczy sprawić, by
uchodźcy przebywali na tamtym terenie i nie wędrowali dalej.

Czego
jeszcze doświadczył Pan podczas wizyty w Kurdystanie?

Byłem
też na granicy rejonu walk toczonych między Kurdami a bojownikami z
Państwa Islamskiego. Rozmawiałem tam z dowódcą Kurdów. Istniała
w ich szeregach, jak i w całym regionie koncepcja, by Kurdystan stał
się niebawem niepodległym państwem, co byłoby szczególnie ważne
w obliczu okupowania Iraku przez ISIS. Na terenie niepodległego
Kurdystanu mogliby spokojnie przebywać chrześcijanie narażeni na
ogromne niebezpieczeństwo ze strony terrorystów. Już w marcu ma
się odbyć w tej sprawie referendum.

Jak
wygląda sytuacja kurdyjskich bojowników?

Oddział
kurdyjskich bojowników, który wizytowałem, poniósł spore straty
w czasie walk z ISIS wynoszące około trzydziestu zabitych i wielu
rannych. Był tam ogromny przekrój wiekowy. Najmłodszy żołnierz
oddziału miał szesnaście lat, a najstarszy osiemdziesiąt trzy.
Ludzie walczący tam z Państwem Islamskim domagają się pomocy od
Unii przede wszystkim w postaci broni. Doskonale zdają sobie sprawę
z tego, że bronią nie tylko własnych interesów, ale także
cywilizacji zachodniej. Wiedzą, że jest to wspólny wróg dla nas i
dla nich. Podczas mojej wizyty pytali o możliwość wsparcia,
również ze strony polskiej. Pytano również o możliwość pomocy
humanitarnej dla tamtejszych uchodźców, którzy faktycznie żyją w
straszliwych warunkach.

Jak
Pan ocenia szansę na to, by Unia takową pomoc zapewniła?

Jak
mówiłem wcześniej, liczba uchodźców w tym regionie jest bardzo
duża. Jest to prawie dwa miliony ludzi w tym kilkaset tysięcy
chrześcijan. Jeżeli Unia Europejska chce sobie sama pomóc, powinna
przeznaczyć pewną kwotę pieniędzy na pomoc dla Kurdystanu po to,
aby ci uchodźcy którzy tam przebywają, pozostali w tym regionie.
Inaczej niemała część z nich będzie się starała przedostać do
Europy. Jeżeli nasz kontynent będzie dziś skąpy, pojutrze będzie
musiał wydać dużo większe pieniądze na próbę asymilacji tych
ludzi w naszym regionie.

Jakie
konkretne kroki można podjąć w tej sprawie?

W
tej sprawie mam zamiar napisać list zarówno do przewodniczącego
Komisji Europejskiej Jean-Claude’a Junckera, do przewodniczącego
Rady Europejskiej Donalda Tuska oraz do pani Federici Mogherini
pełniącej funkcję unijnego przedstawiciela do spraw zagranicznych
i polityki bezpieczeństwa, wykazując w tym liście argumenty, że
pomoc dla Kurdystanu jest de facto pomocą, której Europa
udzieliłaby sama sobie.

Jak
można przewidywać dalszy rozwój sytuacji w Kurdystanie?

Jak
mówiłem, na marzec planowane jest referendum w sprawie odłączenia
się Kurdystanu od Iraku. Niewątpliwie nawet po ewentualnym
ogłoszeniu niepodległości kraj ten dalej byłby obiektem ataków.
Walki będą dalej trwały. Dlatego my jako przedstawiciele Europy i
świata zachodniego musimy się skupić z jednej strony na pomocy
humanitarnej dla tego regionu, a z drugiej strony na pomocy
militarnej i politycznej.

Bardzo
dziękuję za rozmowę.

*wywiad dla portalu Fronda.pl