Lech Kaczyński - wspomnienie

Do źródeł płynie się zawsze pod prąd, z prądem płyną tylko śmieci.

Zygmunt Herbert

W kilku żoliborskich książkach, także jeszcze przed smoleńską katastrofą, przywoływałam postaci wielkich żoliborzan – Lecha i Jarosława Kaczyńskich. Zawsze byłam zdania, że nie byli na Żoliborzu, dzielnicy w której urodzili się, mieszkali i byli z nią głęboko związani, odpowiednio doceniani. Mam nadzieję, że sytuacja ta wkrótce ulegnie normalizacji.

W czwartym (ostatnim jak dotąd bo przygotowujemy kolejny) tomie „Na pięknym Brzegu” pisałam o prezydencie Lechu Kaczyńskim i w piątą rocznicę katastrofy smoleńskiej chcę przypomnieć kilka podstawowych idei Jego prezydentury.

Lech Kaczyński profesor prawa, intelektualista a nie propagandzista posiadał dużą wiedzę polityczną i historyczną i miał trochę lewicującą wrażliwość, wyrażającą się dążeniem do Polski sprawiedliwej i solidarnej. Chyba nikt nie ma wątpliwości, że przedstawiany za życia obraz Lecha Kaczyńskiego był tendencyjnie zmanipulowany. Przylepiono Mu twarz „obciachu” co miało oznaczać, że był zbyt narodowy, zbyt katolicki, zbyt związany z tradycją czyli nienowoczesny w prymitywnym rozumieniu. Przylepiono Mu także łatkę „hamulcowego”, w co część społeczeństwa uwierzyła, pomijając tych, którzy taką wersję we własnym politycznym interesie rozpowszechniali.

Działał już w opozycji, nim powstała Solidarność. Był zdeklarowanym antykomunistą i uważał, że po 1989 r. stary system miał nadal destrukcyjny wpływ na nową rzeczywistość.

Będąc szefem NIK i ministrem sprawiedliwości zdobył dużą wiedzę na temat wadliwie funkcjonującego państwa. Był przeciwny liberalizacji prawa, która otwierała trudne do ogarnięcia możliwości dla korupcji i środowisk przestępczych.
 

Dawał odpór antypolskim strategiom, jak np. wbijanie do głowy społeczeństwu, że tylko gospodarka jest ważna, a najważniejszy jest „święty spokój”.

Podobnie jak brat Jarosław uważał, że problemem współczesnych Polaków nie jest narodowa megalomania, tylko wręcz przeciwnie poczucie gorszości.

Gdy powszechnie głoszono zmierzch państwa narodowego, Lech i Jarosław Kaczyńscy wskazywali na jego konieczność.
 

Przywiązywał bardzo dużą wagę do polityki historycznej i jej odkłamania. Miał świadomość, że wszystkie duże kraje dbają o swoją wizję historii i rozpowszechnianie jej w świecie.
 

Nie był nacjonalistą, tylko jak przywódcy dużych, europejskich państw rozumiał, że należy poważnie traktować narodowe interesy. Poświęcał dużo uwagi pamięci historycznej i dlatego z Jego inicjatywy powstało Muzeum Powstania Warszawskiego.
 

Chciał tworzyć Polskę silną i niezależną, podmiotową. Miał świadomość, że wolność nie jest dana raz na zawsze, że trzeba dbać o polskie interesy i że sam fakt bycia w Unii Europejskiej nie jest w stanie zapewnić bytu państwowego i bezpieczeństwa.
 

W ostatnich czasach, gdy głoszono zmierzch państwa narodowego i trumf wolnego rynku, bez żadnej regulacji i kontroli wskazywał na korygującą rolę państwa.
 

Uważał, że prawdziwa modernizacja oznacza kraj z korzeniami, z przeszłością, z obywatelami posiadającymi poczucie wspólnoty, tożsamości i odpowiedzialności.
 

W moim podręcznym notesie noszę fragment wystąpienia Prezydenta na forum międzynarodowym, które uważam za kwintesencję historii polskiej i na zakończenie pozwolę sobie je przytoczyć.
 

„Nasza historia jest taka, że wpierw zatrzymaliśmy na kilkaset lat ekspansję Niemców ku Wschodowi, później parcie islamu ku Zachodowi, a wreszcie marsz rewolucji bolszewickiej. W międzyczasie stworzyliśmy pierwszą, europejską republikę z obieralnym, odpowiedzialnym przed prawem władcą i zasadą równouprawnienia religii, a kiedy przyszedł XX wiek, pierwsi stawiliśmy opór Hitlerowi, zmuszając Zachód by się rozprawił z hitlerowską Rzeszą. Rozprawianie się z Sowietami zostało także wszczęte przez polską Solidarność.”

Warto to zapamiętać!

Izabella Anna Zaremba - blog na izoliborz.pl