Czarnecki o wojnie cywilizacji

Niektórzy twierdzą, że zgliszcza katedry Notre Dame symbolizują koniec historii. Zwolennicy tej teorii mówią, iż w niebyt odchodzi Europa tradycji i wartości chrześcijańskich; zastępowana jest podobno Europą „multi-kulti”.  Ten determinizm źle mi się kojarzy, bo z „nieuchronnością dziejową”, rodem z marksizmu. Tak, Europa zmienia się. Jest inna niż dawna. Tę dawną Europę często idealizujemy, bo to wtedy miały miejsce dwie wojny światowe, a przez wieki toczyły się konflikty zbrojne, grabieże czy wojny religijne. Nie ma co lukrować historii, ale  przy wszystkich wadach, rzeziach, a także bezbronności wobec śmiercionośnych epidemii, była to przez kilkanaście wieków Europa chrześcijańska.

Służby w państwach Europy Zachodniej po cichu krytykują swych polityków, którzy będąc w szponach „politycznej poprawności” boją się nie tylko informować o zagrożeniach terrorystycznych, ale też prewencyjnie działać, aby ograniczyć niebezpieczeństwo zamachów. Dobrym przykładem jest exemplum burmistrz Barcelony Ady Colau. Na parę miesięcy przed największym i najbardziej tragicznym zamachem muzułmańskiego dżihadu w stolicy Katalonii, nie zgodziła się na umieszczenie betonowych zapór uniemożliwiających wjazd ciężarówką.  Tej właśnie broni użyli zabójcy spod znaku półksiężyca.

Trwa starcie cywilizacji chrześcijańskiej i muzułmańskiej. Konfrontacja nie przebiega wyłącznie na drodze wojen, czy terroryzmu. Chodzi też o kwestie gospodarcze  oraz kulturowe. No, bo jak inaczej odebrać aktywność chociażby Arabii Saudyjskiej, gdy chodzi o fundowanie meczetów w różnych częściach świata? Zwłaszcza tam, gdzie funkcjonują wyznawcy Mahometa bądź będąc w mniejszości i licząc, że z czasem staną się większością. To, czy Europa zachowa swój chrześcijański charakter, zwłaszcza w naszym regionie, zwłaszcza naszej Ojczyźnie, zależy głównie od nas. Zależy od Polaków – a więc Europejczyków.