Fatalna jakość powietrza w Warszawie - zanieczyszczenia nawet 15-krotnie większe niż dopuszczalne normy

We wtorek 6 stycznia 2026 r. o godzinie 17:00 warszawskie czujniki jakości powietrza zanotowały alarmujące wyniki stężenia szkodliwych pyłów zawieszonych PM10 i PM2,5. Były one przekroczone nawet 15-krotnie względem wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia (WHO).

Zgodnie z najnowszymi pomiarami, wartości pyłu PM10 w różnych punktach stolicy mieściły się w przedziale 107-263 µg/m³, z średnią na poziomie ok. 165 µg/m³, a nawet przekraczały 350 µg/m³ w strefach podmiejskich. Tymczasem WHO rekomenduje, by dobowe stężenie PM10 nie przekraczało 45 µg/m³.

Podobna sytuacja dotyczy drobniejszych cząstek PM2,5 - ich stężenia sięgały 94-234 µg/m³, a średnia wyniosła około 146 µg/m³, z lokalnymi wartościami sięgającymi niemal 369 µg/m³. WHO ustaliła, że dobowe stężenie PM2,5 nie powinno przekraczać 15 µg/m³.

W praktyce oznacza to, że w ciągu popołudnia warszawskie powietrze było zanieczyszczone w skali od kilkuset do nawet ponad 1500% wartości odniesienia WHO, co klasyfikuje jako jakość powietrza „bardzo złą” w większości punktów miasta.

Najgorsze wyniki notowano m.in. na Ochocie (rejon Al. Jerozolimskich i Kopińskiej), w okolicach Filtrów na Polu Mokotowskim oraz w Parku Arkadia na Mokotowie.

Eksperci alarmują, że takie stężenia pyłów grożą poważnymi problemami zdrowotnymi - szczególnie dla osób chorych, starszych, kobiet w ciąży i małych dzieci. Nawet osoby bez istniejących schorzeń powinny ograniczyć aktywność fizyczną na zewnątrz i unikać długotrwałego przebywania w takich warunkach.

Główny Inspektorat Ochrony Środowiska w swoich komunikatach wskazuje, że przy przekroczeniu poziomu alarmowego dla pyłu PM10 (150 µg/m³) należy ograniczyć pobyt poza budynkami do niezbędnego minimum. Dodatkowo zaleca się ograniczenie wietrzenia pomieszczeń oraz unikanie intensywnego wysiłku na zewnątrz - szczególnie jeżeli pojawiają się objawy takie jak pieczenie oczu, kaszel czy ból gardła.

Według specjalistów przyczyną tak wysokich stężeń jest typowy dla sezonu grzewczego wzrost emisji z gospodarstw domowych, przede wszystkim z palenisk i kotłów opalanych paliwami stałymi, oraz niekorzystne warunki meteorologiczne, które utrudniają rozpraszanie zanieczyszczeń.