Pamiętamy! Powstanie Warszawskie ‘44

1 dzień sierpnia w Warszawie jest dniem wyjątkowym i niezwykle podniosłym. W 1944 roku, we wtorek 1 sierpnia o godzinie 17:00 zgodnie z rozkazem gen. Antoniego Chruściela „Montera”, komendanta Okręgu Warszawa Armii Krajowej rozpoczął się wybuch Powstania Warszawskiego. W tak zwaną godzinę „W”, kryptonim akcji „Burza” mieszkańcy stolicy dokonali zrywu powstańczego, aby wyzwolić stolicę spod okupacji wojsk niemieckich.

Przelana krew, łzy rozpaczy i ogrom ofiar w postaci ludzkiej – tak wyglądało Powstanie Warszawskie w 1944r., jeden z najważniejszych zrywów wolnościowych w mieście.

Przez 63 dni przelewana była krew, przez ten cały czas ludzie walczyli, bo widzieli nadzieję. Myśleli, że to przyniesie ulgę, przyniesie wyzwolenie. Czy tak właśnie było?

W tym roku będziemy obchodzić 78 rocznicę Powstania Warszawskiego, a odpowiedzi na zadane powyżej pytanie nadal nie ma. Sprawdziłam w wyszukiwarce google jakie są najczęściej padające pytania odnośnie do Powstania’44. 

•  „Czy powstanie Warszawskie miało sens?”
• „Co dało Powstanie Warszawskie?”

I jak co roku pozostaje ono bez jednoznacznej odpowiedzi. Jednakże moja dziennikarska wścibskość każe mi dociekać, dopytywać i na zadane przeze mnie pytanie odpowiedział jeden z naszych czytelników, pozwoliłam sobie umieścić tę wypowiedź, ponieważ jest to głos „młodego pokolenia”:

Historycy szacują, że podczas Powstania Warszawskiego zginęło od 150 do 200 tysięcy warszawiaków. Z jednej strony zryw, przyczynił się do ogromnego buntu, walki i dał nadzieję, że będzie lepiej, że będzie normalnie. Z drugiej strony obecnie słychać głosy, że było „bezsensowne”, „niepotrzebne”. A w rezultacie działań zbrojnych w czasie powstania stolica została zniszczona od 25 do 28 procent. Trzeba jednak zauważyć, że w obecnych czasach mamy ten przywilej, aby dywagować. Jest NAM to DANE. A jest nam to dane poniekąd dlatego, że nasze babcie, nasi dziadkowie przelali ofiarnie krew za Warszawę, ponosząc najgorszą z możliwych ofiar - śmierć. 

Minutą ciszy upamiętniamy co roku wszystkich walczących i poległych w wyzwoleniu miasta z rąk okupanta. Syreny zawyją w stolicy, na 60 sekund miasto zatrzyma się by wsłuchiwać się w dźwięk wspomnień oraz aby oddać hołd Powstańcom Warszawskim. Jest to moment niezwykle podniosły, wzruszający, ale i niejednokrotnie piękny.

Miasto zamiera.

Kiedyś jako dziecko słyszałam opowieści powstańcze, które chłonęłam jak gąbka i wbił mi się do głowy taki zwrot, że „stąpamy po ulicach, które kiedyś spływały krwią”.  Jako dziecko było to dla mnie wręcz wstrząsające, ale obecnie w wieku dorosłym doskonale rozumiem ten przekaz. Powinniśmy celebrować i upamiętniać to o co Powstańcy Warszawscy walczyli, a walczyli, aby kolejne pokolenia mogły żyć spokojnie, bez strachu, bez wojen i bez nienawiści…

Elegia o ... [chłopcu polskim]


Oddzielili cię, syneczku, od snów, co jak motyl drżą,
haftowali ci, syneczku, smutne oczy rudą krwią,
malowali krajobrazy w żółte ściegi pożóg,
wyszywali wisielcami drzew płynące morze.


Wyuczyli cię, syneczku, ziemi twej na pamięć,
gdyś jej ścieżki powycinał żelaznymi łzami.
Odchowali cię w ciemności, odkarmili bochnem trwóg,
przemierzyłeś po omacku najwstydliwsze z ludzkich dróg.


I wyszedłeś, jasny synku, z czarną bronią w noc, 
i poczułeś, jak się jeży w dźwięku minut - zło.
Zanim padłeś, jeszcze ziemię przeżegnałeś ręką. 
Czy to była kula, synku, czy to serce pękło? 

K.K. Baczyński 20 III 1944 r.

CZYTAJ RÓWNIEŻ: