Demokracja i warszawskie pomniki

Jakiś czas temu obiło mi się o uszy, że mamy w kraju ustrój demokratyczny. Czasami zwiedzając Warszawę z aparatem fotograficznym, staram się znaleźć jakieś przykłady tej demokracji, jednak jakoś słabo mi to idzie. Podczas ostatnich wyborów sporo mówiło się o zachowaniu parytetu i na listach wyborczych miała się znaleźć odpowiednia ilość kobiet obok startujących w wyborach przedstawicieli brzydkiej płci. Wyszło jak zawsze i w sejmie mamy 136 posłanek co daje niespełna trzydzieści procent ogółu. Niby nie jest źle, ale zawsze mogłoby być lepiej. Niestety warszawskie pomniki mają o wiele gorszą sytuację, jeśli chodzi o parytet. W Warszawie znajduje się 450 pomników, z których tylko siedem przedstawia konkretne postacie kobiet.

Jednym słowem jest to bardzo słaby wynik. Wracając do demokracji to skoro mamy 450 pomników, a jak wiemy, pomników nie stawia się ot tak to dlaczego siły policyjne przez dwadzieścia cztery godziny na dobę pilnują tylko jednego z nich? I to od momentu jego odsłonięcia, czyli przez ponad pięć lat. Trudno sobie wyobrazić, aby siły policyjne pilnowały non stop 450 pomników, jednak zachowując parytet przynajmniej połowa z nich, powinna być pod całodobową ochroną. Zapewne z czasem ochrona pomnika zniknie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, co jest łatwe do przewidzenia.

Trudno przewidzieć dalszy los Pomnika Ofiar Tragedii Smoleńskiej 2010 roku w Warszawie, ponieważ Rada Warszawy nie wyraziła zgody na jego postawienie w tym miejscu. Wtedy to ówczesny minister infrastruktury i budownictwa odebrał plac marszałka Józefa Piłsudskiego spod zarządu władz Warszawy i kuratelę nad placem przekazał do dyspozycji wojewody. Nic nie trwa wiecznie i czas pokaże, czy i kiedy na placu coś się zmieni.

Zdzisław Skisły fotograf znad Wisły poleca: